Hmm wat ligt mijn bed goed. De linnen lakens strelen mijn huid. En dat kussen dat mijn hoofd omringt zodat ik mijn dromen kan vasthouden tussen mijn twee oren. Ik kijk naar links, zoekend naar mijn nachtkastje. “Oh juist ja, andere kant”, hoor ik mezelf denken. Mijn keel is zo droog als een woestijn en gelukkig was ik gisterenavond zo slim om een fles water mee naar boven te nemen. Maar eerst mijn bril opzetten. Ik neem een aantal slokken water om mijn dorst te lessen. Wat heb ik gisteren dan gedaan? Het gevoel doet me denken aan toen ik nog op school zat. De uitstapjes naar het dorpje vlakbij waar ik met mijn twee beste vrienden in een pub wat ging drinken, het wat veel werd en opeens ’s ochtends wakker werd met diezelfde droge keel. Ik moet gedronken hebben; maar hoeveel dan wel niet… In de hal is het erg stil. Buiten het geluid van mijn pantoffels is er geen klank aanwezig. Op de weg naar de woonkamer leg ik een boek en drie trofeeën weer op het rek; “Deze zullen er af zijn gevallen tijdens de zoektocht naar mijn bed?” Ik open de deur naar de woonkamer en tref daar hetzelfde scenario aan als twee nachten geleden. Er liggen vier halfnaakte vrouwen op mijn sofa waarvan één nog een halve fles wodka lijkt vast te hebben. Ik ga de keuken binnen achter een kopje koffie en ga aan de eettafel zitten. Starend voor mij uit gaat de tijd voorbij, terwijl ik hier gewoon nutteloos zit te doen. Ik moet mijn leven beteren, het kan toch beter dan dit?! De verveling slaat toe, wat mis ik de spanning van vroeger. Lezen, ja dat ga ik doen, de krant, DE KRANT! Misschien staat daar wat interessants, wat spannends in! Ik neem hem mee naar binnen en zet me weer op de stoel waar ik daarnet zat. Er staan een aantal koppen op de voorpagina die mijn aandacht trekken. Zo is er weer oorlog in Syrië, gaat de politiek er slecht aan toe en blikken ze terug op een mooie Wereldbeker met Duitsland als uiteindelijke winnaar. Man, die voetballers en staff hebben toch een makkelijke job. Ze verdienen bakken veel geld en hoeven gewoon elke keer elf namen op te geven. Zo iets kan toch iedereen… En dan slaat het tot me door; iedereen kan dat, zelfs ik!
Ik ga zo snel mogelijk naar mijn laptop toe, zet hem aan en zit ongeduldig met mijn voet op de grond te tikken. ‘Welkom’ en het blijft maar laden. “Verdomme ga nu toch eens wat sneller”, roep ik uit. Daar heb ik onmiddellijk spijt van, aangezien mijn geroep de vier halfnaakte vrouwen wakker heeft gemaakt. En wat is er erger dan een vrouw met een kater… Maar raar genoeg zeggen ze geen woord. Ze staan op, begeven zich naar de gang en ik hoor de voordeur open en dicht gaan. De laptop is nu klaar met laden en ik zoek even wat op over trainerschap en wat je daar allemaal voor moet doen. Blijkbaar moet je studeren voor diploma’s of iets dergelijks. Net nu ik van school ben zou ik terug moeten gaan studeren? Ik ga met mijn vingers door mijn haar en sla met mijn ellebogen op de bureau. Er valt iets van een stapel brieven die op de rechterhoek liggen, ik raap het papiertje op en lees:
Je bent een opgever, een nietsnut!
- Je EX
Er mixt zich een gevoel van woede met triestigheid samen. Ze lijkt gelijk te hebben, ze heeft altijd gelijk. “Maar niet deze keer”, denk ik al fronsend. Ik ga dit niet opgeven, ik ga hier in slagen.
Ik word een voetbaltrainer.
Het briefje
[FM15] Het magische verhaal
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire