El principio
"Bueno camarero, dos cervezas para mí y mi amigo por favor!", klonk het in de verte. Het zag er ietwat komisch uit, hoe die daar liep in badjas en op slippers van de club. Zijn haar was helemaal doorweekt, stralend in de felle, Spaanse zon. In elke hand had hij een biertje, eentje voor mij, en eentje voor zichzelf. Typisch Rodolfo, haha. Rodolfo was een echte levensgenieter, net als ik. "¡Salud , que nos merecemos!" schreeuwde die luidkeels over de prachtige terrassen van Sant Boi de Llobregat. "Saludos, amigo!" riep ik terug, terwijl onze flesjes elkaar aantikten. Ik sprak inmiddels een meer dan behoorlijk woordje Spaans na al die jaren. Niet gek natuurlijk, aangezien ik al bijna 10 jaar uit Nederland was vertrokken. Wat kon ik toch genieten van het leven in Spanje. Hier in Sant Boi de Llobregat leek alles een sprookje. Een "Cuento de hadas", zoals ze dat hier noemen. Rodolfo had een grote grijns op zijn gezicht, terwijl hij de ene na de andere slok van zijn bier nam. Hij was een echte "amigo" geworden.
Voordat ik naar Spanje trok, kende ik hem al een klein beetje. Ik had hem eens ontmoet op een familie feestje. Toen al was te zien dat Rodolfo een levensgenieter is. In een korte broek met bijpassend t-shirt stond hij het vlees op de barbecue in de gaten te houden. Hij klokte het ene na het andere biertje weg en het enige waar die over sprak was voetbal, weet ik mij nog te herinneren. Er kwamen begrippen voorbij waar ik nog nooit van gehoord had, terwijl ik altijd dacht dat ik wel aardig verstand van het spelletje had. Na flink wat gesprekken en cervezas gaf die me zijn nummer. "Los invito estado alguna vez fuera al club", zei die tegen me. Mijn Spaans was toentertijd nog niet heel erg denderend, maar wat ik begreep was dat hij me zou uitnodigen op de club. Welke club? Hij zal wel over de lokale pokerclub praten, dacht ik nog bij mezelf. Ongeveer twee maanden later kreeg ik een mailtje van Rodolfo. Ik was het zelf alweer vergeten. "Invitación para el Chelsea - Manchester United", luidde de titel van het bericht. Je raadt het al, Rodolfo nodigde mij uit om in een privé box op Stamford Bridge naar de wedstrijd Chelsea - Manchester United te komen kijken. Onderaan de brief sloot hij af met de tekst "Hasta pronto , amigo! - Rodolfo Borrell, assistent-manager Chelsea. Opeens viel het kwartje. Deze luidruchtige, gezellige man was assistent-manager bij Chelsea! Het grote Chelsea van José Mourinho...
Nu, ruim 10 jaar verder, zit hij hier samen met mij, beide zeiknat een biertje te drinken in de Spaanse zon. Wat er allemaal gebeurd is, kan ik allemaal nog steeds niet echt bevatten. Het is mooi om Rodolfo weer gelukkig te zien. Hij verdient dit. Zonder hem had ik hier niet gezeten. Zonder hem hadden wij hier niet gezeten. Zonder hem was El Mejor Ejemplo nooit ontstaan...
Spoiler for Uitleg:
[FM15] El Mejor Ejemplo
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire